to dawno nie byłam tak szczęśliwa :-)))

pierwszy raz w życiu :-)))



i zawsze niech już tak będzie...

 mam swój niezwykle osobliwy rytuał
wpatruję się w ciebie kiedy pracujesz
czuję zapach i cieplo naszego domu
potem uciekam na paluszkach z pokoju
przechodzę bezszelestnie między koralikami
zabieram się za zmywanie naczyń sprzatanie
lub inne nie-zbędne w tej chwili czynności
niezmordowanie co jakiś czas to powtarzam
łzy najłatwiej ukryć w mydlinach i wodzie
a potem osuszyć przez energiczne ruchy ścierki
szczęściu pod twoimi skrzydlami nic się nie równa





Mironowi
-
 za niestrudzoną, codzienną walkę o odrobinę mojego uśmiechu.